Systemy Sygnalizacji Włamania i Napadu

KLASY URZĄDZEŃ I SYSTEMÓW ALARMOWYCH.

Osoby próbujące zapoznać się z tematyka systemów alarmowych często spotykają się z oznaczeniami dotyczącymi klasy systemów alarmowych oraz klasy urządzeń. Oznaczenia te wynikają wprost z Polskiej Normy Systemy alarmowe PN-93/E-08390 z 1 stycznia 1994, która wprowadziła klasyfikację systemów sygnalizacji włamania i napadu oraz systemów transmisji alarmu.
W świetle tej normy wyróżniamy 4 klasy systemów alarmowych:
SA1 stosowana w obiektach o małym ryzyku szkód,
np. domy jednorodzinne, wielorodzinne.
SA2 stosowana w obiektach o średnim ryzyku szkód,
np.: wille, warsztaty rzemieślnicze, sklepy, domy towarowe, punkty kasowe, tajne kancelarie, urzędy pocztowe, małe obiekty muzealne, mniej ważne obiekty sakralne.
SA3 stosowana w obiektach o dużym ryzyku szkód,
np.: zakłady przetwórstwa metali, kamieni szlachetnych, sklepy jubilerskie, muzea narodowe, archiwa specjalne, ważne obiekty sakralne i ich skarbce, zakłady przemysłu zbrojeniowego.
SA4 stosowana w obiektach o bardzo dużym ryzyku szkód,
np.: wytwórnie papierów wartościowych, mennice, skarbce dużych banków, placówki dyplomatyczne, inne obiekty o specjalnych wymaganiach.
We wspomnianych systemach mogą być stosowane urządzenia, które można zakwalifikować do jednej z 4 klas urządzeń:
Klasa A popularna,
normalna odporność na zakłócenia elektromagnetyczne, niewymagana ochrona przeciwsabotażowa.
Klasa B standardowa.
Czujki włamaniowe w tej klasie nie mogą dać się zneutralizować prostymi metodami, ogólno dostępnymi narzędziami, muszą posiadać ochronę przeciwsabotażową, odporność na zakłócenia elektromagnetyczne. Linie dozorowe powinny być kontrolowane przez centralę pod względem przerwy a uszkodzenia sygnalizowane w czasie nieprzekraczającym 30 sekund.
Klasa C profesjonalna.
Czujki włamaniowe w tej klasie muszą posiadać układy dostosowujące się do pracy w warunkach zmiennych i zakłóconych oraz układy do samokontroli sprawności, nie mogą dać się zneutralizować metodami złożonymi przy zastosowaniu specjalnie konstruowanych narzędzi, lub przy takich próbach powinien wywołany być alarm, muszą posiadać ochronę przeciwsabotażową, podwyższona odporność na zakłócenia elektromagnetyczne. Linie dozorowe powinny być kontrolowane przez centralę pod względem przerwy i zwarcia w okresach nie dłuższych niż 1 sekunda, a uszkodzenia sygnalizowane w czasie nieprzekraczającym 20 sekund.
Klasa S specjalna.
Czujki włamaniowe w tej klasie posiadają układy dostosowujące się do pracy w warunkach zmiennych i zakłóconych oraz układy do samokontroli sprawności, nie mogą dać się zneutralizować metodami złożonymi przy zastosowaniu specjalnie konstruowanych narzędzi, lub przy takich próbach powinien wywołany być alarm, muszą posiadać ochronę przeciwsabotażową, podwyższona odporność na zakłócenia elektromagnetyczne. Linie dozorowe powinny być kontrolowane przez centralę pod względem wszystkich zakłóceń przeszkadzających w transmisji sygnału z czujki do centrali w okresach nie dłuższych niż 1 sekunda, a uszkodzenia sygnalizowane w czasie nie dłuższym niż 20 sekund.
Systemy alarmowe stanowią bardzo obszerny temat. Rozwój techniki i pojawianie się coraz to nowych rozwiązań technicznych praktycznie uniemożliwia jednej osobie specjalizowanie się we wszystkich dziedzinach systemów alarmowych.

SYSTEM SYGNALIZACJI WŁAMANIA I NAPADU.

System Sygnalizacji Włamania i Napadu (SSWiN) możemy podzielić na następujące części składowe:
- centrala - urządzenie lub zespół urządzeń służące do przyjmowania, przetwarzania sygnału oraz sterowania informacjami systemu alarmowego,
- czujka - urządzenie przeznaczone do wytwarzania stanu alarmowania w odpowiedzi na wykrycie nienormalnych warunków, wskazujących na wystąpienie niebezpieczeństwa,
- zasilacz - urządzenie, które przekształca, gromadzi lub wytwarza energię elektryczną na potrzeby systemu alarmowego, występujące jako oddzielne urządzenie lub jako część integralna urządzenia sterującego i wskazującego. Zasilacz dostarcza energię do systemu w warunkach normalnych, przy stanie alarmowania i przy zakłóceniach,
- sygnalizator - sprzęt sygnalizacji optycznej i/lub akustycznej - urządzenia, których zadaniem jest poprzez sygnały optyczne i/lub akustyczne poinformować służby ochrony lub innych użytkowników o grożącym niebezpieczeństwie,
- rozszerzenia - urządzenia uruchamiane przez centralę np. oświetlenie bezpieczeństwa, wentylatory itd.,
- urządzenia wejściowe - programowane urządzenia służące do komunikacji z centralą, spełnienie założonych funkcji wykonawczych jest możliwe przez indywidualne zaprogramowanie np. zdalne pulpity obsługowe, szyfratory itd.,
- interfejs sygnalizacyjny - (modem) urządzenie umożliwiające przekazanie sygnałów z centrali do alarmowego centrum odbiorczego (oddalonego) poprzez wykorzystanie różnych systemów transmisji,

CENTRALE.

Centrala alarmowa jest w systemie urządzeniem decyzyjnym. Na podstawie informacji otrzymywanych z czujek oraz algorytmów zaprogramowanych przez użytkownika określa czas i rodzaj wyzwalanego alarmu.
Pracę central alarmowych winny charakteryzować, co najmniej 3 stany pracy: czuwanie, dozór i alarm.
Czuwanie - jest to gotowość centrali do przyjęcia sygnałów alarmowych z linii 24godzinnych, linii sabotażowych i układu zasilania
Dozór - to gotowość centrali do przyjęcia sygnałów, jak w stanie czuwania, oraz sygnałów z linii dozorowych.
Alarm - to uruchomienie wszystkich dołączonych urządzeń zewnętrznych po przyjęciu sygnału alarmowego.
Alarm i uszkodzenia winny być sygnalizowane oddzielnie. Jest możliwe stworzenie warunków do transmisji sygnałów alarmowych bądź ostrzeżenia o awarii systemu do oddalonego centrum nadzoru (stacji monitorującej, policji).
Podstawowym blokiem funkcjonalnym każdej centrali alarmowej jest moduł sterowania. Pośredniczy on w wymianie informacji między systemem alarmowym a jego użytkownikiem, przekazując mu informacje za pomocą sygnalizacji akustycznej i optycznej. Sygnalizacja akustyczna jest wykonana na wewnętrznym piezoelektrycznym przetworniku akustycznym, który generuje sygnały potwierdzenia naciśnięcia klawiszy, odliczania opóźnienia na wejście, odliczania opóźnienia na wyjście, odliczanie opóźnienia włączenia alarmu.
Sygnalizacja optyczna jest realizowana za pomocą diod LED (świecenie - brak świecenia - miganie), wyświetlaczy alfanumerycznych typu LED lub LCD.
Użytkownik komunikuje się z systemem alarmowym za pomocą klawiatury modułu sterowania. Są dwa rodzaje klawiatur, małe, 12-przyciskowe (0...9, *, #) do ustawiania kombinacji kodowych, oraz klawiatury z wyodrębnionymi klawiszami funkcyjnymi.
Centrale alarmowe posiadają pamięć zdarzeń, która jest realizowana z zastosowaniem pamięci RAM z oddzielnym podtrzymaniem bateryjnym lub pamięci EPROM. Jest ona nieulotna, zapisywane są w niej wszystkie informacje o wszelkich zdarzeniach i przyporządkowane im data i czas wystąpienia zdarzenia, kryteria alarmu na aktywnych liniach dozorowych, włączanie i wyłączanie stref dozorowych wraz z identyfikatorami kodowymi użytkowników, zaniki sieci zasilającej itp.
Centrale obsługują pewną liczbę dowolnie programowanych wejść i posiadają wyjścia o dowolnym przeznaczeniu. Najczęściej spotykanymi parametrami programowania są:
- typ wejścia (NO, NC lub parametryczne EOL i 2EOL),
- rodzaj wejścia (włamaniowe, pożarowe, sabotażowe, instalacyjne),
- opóźnienie na wejście,
- minimalny czas trwania kryterium alarmu, po którym następuje reakcja centrali,
- sposób reakcji na ciągłe kryterium alarmu,
- podział na strefy dozorowe,
- kody dostępu użytkowników,
- kody przymusu umożliwiające wyłączanie dozoru centrali z jednoczesnym przesłaniem sygnału alarmowego do stacji nadzorującej,
- przyporządkowanie strefom kodów i czasów dostępu,
- ustalenie uprawnień poszczególnych użytkowników systemu,
- przyporządkowanie wejść strefom dozorowanym,
- czas trwania alarmu,
- opóźnienie włączenia alarmu.
Sygnały z linii dozorowych są przetwarzane na sygnały elektryczne. Czujki na liniach dozorowych różnią się między sobą sposobem realizacji wyjścia alarmowego. Najczęściej są to wyjścia przekaźnikowe (relay), czyli wyjścia bezpotencjałowe. Elementem wyjściowym są styki miniaturowego przekaźnika odizolowanego elektrycznie od układów elektronicznych czujki. Następnym rodzajem są wyjścia tranzystorowe OC . Elementem wyjściowym jest tranzystor małej mocy z wyprowadzonym obwodem kolektora. Emiter tranzystora połączony jest elektrycznie z dodatnim lub ujemnym biegunem zasilania czujki. Tego typu wyjścia są rzadziej spotykane.
Ze względu na sposób działania można wyróżnić dwa typy wyjść NC oraz NO .
Stan wyjścia czujki wywołany alarmem może być stały lub chwilowy. Wszystkie czujki aktywne w razie wystąpienia alarmu zmieniają stan wyjścia na kilka lub kilkanaście sekund, po czym wracają do stanu poprzedniego.
Moduł wejściowy kontroluje stan linii dozorowej przez pomiar lub porównanie R, I lub U. Ze względu na ilość rozróżnialnych stanów linii dozorowej, wejścia modułu dzielą się na:
- dwustanowe (zwarcie i rozwarcie),
- trójstanowe (zwarcie, dozorowanie, rozwarcie),
- czterostanowe (zwarcie, alarm, dozorowanie, rozwarcie),
Wejścia tego typu umożliwiają odróżnienie alarmu spowodowanego zadziałaniem czujki od alarmu spowodowanego uszkodzeniem lub sabotażem linii dozorowej. Zwarcie lub rozwarcie to kryterium alarmu. Linia dozorowa zakończona jest rezystorem ustalającym prąd linii w stanie dozorowania. Rezystor taki nazywany jest EOL . Sygnały występujące na liniach dozorowych są analizowane przez moduł wejściowy centrali. Operacje wejściowe związane z analizą linii dozorowych mogą odbywać się w sposób pośredni lub bezpośredni.
Operacje wejściowe bezpośrednie:
- bezwarunkowe - inicjowane przez centralę np. śledzenie stanu linii dozorowych,
- z przerwaniem programu - reakcja na zdarzenia niedające się przewidzieć (np. zadziałanie linii sabotażowych lub napadowych, awaria zasilania).
Sposób reakcji modułu wejściowego lub centrali na wykryte kryterium alarmu w linii dozorowej zależy od typu wejścia, wśród których należy wymienić:
- wejścia włamaniowe - do dołączania wyjść alarmowych czujek alarmowych,
- wejścia napadowe - do podłączania przycisków alarmowych,
- wejścia sterujące - do podłączenia szyfratorów, pilotów radiowych lub na podczerwień,
- wejścia pożarowe - do podłączania czujek pożarowych.
Moduł wejściowy lub centrala musi określić moment wystąpienia sygnału alarmu. Jest wiele metod rozróżniania sygnału zakłócenia od sygnału alarmu. Są to:
- pomiar amplitudy prądu lub napięcia w linii,
- pomiar czasu trwania sygnału alarmu,
- krotność sygnału alarmu w określonym przedziale czasu,
- pomiar czasu między kolejnymi sygnałami alarmu,
- jednoczesne wystąpienie sygnału alarmu, na co najmniej dwóch liniach dozorowych.
Po wystąpieniu kryterium alarmu uruchamiane są przyłączone do centrali sygnalizatory optyczne i akustyczne. Sygnały alarmowe bądź ostrzeżenia o awarii systemu mogą być transmitowane do oddalonego centrum nadzoru (stacji monitorującej, policji). Transmisja takich sygnałów poza teren obiektów objętych ochroną może być wykonana przewodowo lub bezprzewodowo, za pomocą fal radiowych. Łączność telefoniczną między systemem a użytkownikiem systemu, konserwatorem bądź stacją monitorującą zapewniają dialery. Większość central posiada dialer wbudowany, do innych można dołączyć dialer zewnętrzny. Na pamięć numerów telefonicznych zarezerwowana jest określona ilość komórek (pojedynczy zapis to: numer, znak początku, znak końca, ew. pauza). Każdemu numerowi telefonicznemu jest nadawany numer porządkowy, określający kolejność wybierania numeru w akcji alarmowej. Podczas akcji alarmowej telefon jest odłączany od linii telefonicznej.
W trybie alarmowania dialer dokonuje połączenia z każdym z wprowadzonych do pamięci numerów telefonów, następnie generuje sygnał akustyczny lub komunikat słowny (jeśli zastosowano syntezer mowy). Następnie cała procedura jest powtarzana aż do czasu powiadomienia wszystkich abonentów z ustalonej listy połączeń. Przebieg symulacji akcji alarmowej lub jej rzeczywisty przebieg można sprawdzić przez podsłuch linii telefonicznej, gdyż sygnały pojawiające się w niej są retransmitowane na wyjście słuchawkowe dialera.
Czas nagrania komunikatu o alarmie jest różny - w zależności od ilości komunikatów. W dialerach jednokomunikatowych czas nagrania wynosi ok. 15 sekund. Dialery wielokomunikatowe umożliwiają nagranie komunikatów dla różnych stanów alarmowych. O wyzwoleniu wejścia alarmowego świadczy najczęściej pulsowanie diody LED.
Zasilanie centrali winno odbywać się z dwóch niezależnych od siebie źródeł
- źródła podstawowego (sieć energetyczna)
- źródła rezerwowego (bateria akumulatorów)
Źródłem zasilania rezerwowego są bezobsługowe szczelne akumulatory kwasowoołowiowe (SLA: sealed leadacid) z rekombinacją gazów. Każde z tych źródeł winno gwarantować poprawną pracę centrali we wszystkich fazach jej działania.
Prawidłowo dobrane źródło rezerwowe powinno gwarantować czas, co najmniej 15 minut alarmu (zasilanie sygnalizatorów) oraz dozorowanie systemu w czasie:
12h - dla obiektów z ciągłą służbą serwisową,
36h - dla obiektów z ciągłym dozorem ludzkim,
72h - dla obiektów bez ciągłego dozoru ludzkiego.
Obliczanie pojemności akumulatora najczęściej przeprowadzane jest z założeniem 24h czuwania i 15 min. alarmu. Nie pokrywa się to z wartościami przedstawionymi, powyżej, ale w większości instalacji alarmowych stosowane są akumulatory o pojemności 7 lub 15 Ah co w zależności od ilości zastosowanych czujników zezwala na prace w trybie awaryjnym przez czas nie dłuższy niż 24h.
Przełączanie zasilania systemu odbywa się automatycznie i nie powoduje zakłóceń pracy systemu. Nie można wykorzystywać źródeł zasilania systemu alarmowego do jednoczesnego zasilania innych urządzeń elektrycznych.

CZUJKI.

Czujki stosowane w systemach sygnalizacji włamania można podzielić - w zależności od przyjętego kryterium - na wiele grup i kategorii. Grupę o największym znaczeniu tworzą wewnętrzne detektory ruchu. Czujki tej grupy przeznaczone do zamkniętych pomieszczeń generują sygnał alarmu pod wpływem określonych parametrów fizycznych. Ze względu na rodzaj zjawiska fizycznego rozróżniamy 3 typy czujek ruchu:
- pasywne czujki podczerwieni,
- czujki ultradźwiękowe,
- czujki mikrofalowe.
Ponadto stosuje się jeszcze czujniki magnetyczne (kontaktrony), czujki stłuczeniowe szkła, aktywne bariery podczerwieni lub mikrofalowe oraz czujki reagujące na różnego rodzaju drgania i wibracje.

CZUJKI PASYWNE PODCZERWIENI. (PIR PASIVE INFRA-RED).

Zasada działania tych czujek polega na wykrywaniu zmiany promieniowania cieplnego z zakresu dalekiej podczerwieni przez czujnik pyroelektryczny, którego sygnał elektryczny jest analizowany przez układ elektroniczny . Promieniowanie to dociera do czujnika przez specjalny układ optyczny. Może to być zespół specjalnie uformowanych zwierciadeł (optyka lustrzana) lub tzw. soczewki Fresnela (optyka Fresnela). Tak soczewki jak i zwierciadła kształtują obszary działania czujki. Obszary te składają się z kilku lub kilkunastu sektorów w kształcie kurtyn różnie usytuowanych i ukształtowanych zależnie od typu i przeznaczenia czujki. W zależności od kształtu wiązek detekcyjnych rozróżniamy czujki:
- standardowe (kilkanaście wiązek, kąt widzenia ok. 110° zasięg ok. 16m),
- kurtynowe (jedna wąska kurtyna pionowa lub pozioma),
- korytarzowe (2-3 wiązki, wąski kąt widzenia, zasięg 20-50m),
- sufitowe (czujki dookólne, kąt widzenia 360°).
Najczęściej w czujkach pasywnych podczerwieni stosuje się różnicowe czujniki pyroelektryczne, które zapewniają dużą odporność na zmiany temperatury otoczenia, i ruchy ciepłego powietrza, w takich czujkach sektor wykrywania składa się z dwóch równoległych podsektorów. Wejście lub wyjście człowieka z sektora jest wykrywane przez czuję jako zmiana promieniowania cieplnego.
Czujki pasywne podczerwieni wykrywają najlepiej ruch człowieka przecinający pod kątem prostym sektory wykrywania.

CZUJKI AKTYWNEJ PODCZERWIENI.

Najczęściej stosowanymi czujkami aktywnej podczerwieni są bariery podczerwieni.
Bariera podczerwieni to, co najmniej 2 oddzielne urządzenia: nadajnik i umieszczony naprzeciw niego odbiornik. Pojawienie się jakiejkolwiek nieprzezroczystej przeszkody między nimi wywołuje alarm. Pochodnym typem aktywnej bariery podczerwieni jest kurtyna podczerwieni. Składa się ona z kilku torów PIR ułożonych w jednej płaszczyźnie w odległości 30-50cm od siebie. Zamiast pojedynczej linii jest chroniona cała powierzchnia.
Bezpośrednia łączność w układzie dioda elektroluminescencyjna (LED) - fotodioda jest możliwa na niewielkiej odległości (1-2m). Wynika to z faktu, że natężenie promieniowania LED jest niewielkie i również niewielka jest powierzchnia światłoczuła diody. Najprostszą metodą zwiększenia zasięgu jest zastosowanie dodatkowego układu optycznego, który zwiększa powierzchnię odbioru - następuje, więc zwiększenie mocy promieniowania padającego na powierzchnię fotodiody.
Tor podczerwieni wyposażony w optykę ma zasięg do 50m. Powyżej 50m występuje problem zogniskowania wiązki, kłopotliwe jest również zestrojenie toru na tych odległościach. Bariery przeznaczone do pracy na dużych odległościach muszą mieć układy optyczne ze zwierciadeł sferycznych bądź parabolicznych.
Ze względu na konstrukcję, bariery podczerwieni można podzielić na pracujące ciągłym strumieniem promieniowania i impulsowe.

CZUJKI ULTRADŹWIĘKOWE RUCHU. (US ULTRA SONIC)

Ultradźwięki - to częstotliwości powyżej granicy słyszalności dźwięku (ponad 20 kHz). Są dwa sposoby ich wykorzystywania: detektor z falą stojącą (który wyszedł już z użycia) oraz radar dopplerowski.
W czujce ultradźwiękowej umieszczone są obok siebie nadajnik i odbiornik ultradźwiękowy. Tworzą one razem ultradźwiękowy detektor radarowy. Nadajnik wysyła energię, która jest źródłem zaburzenia rozchodzącego się w powietrzu jako fala akustyczna o prędkości v=332m/s. Jest to fala podłużna mająca postać cyklicznych maksimów i minimów ciśnienia. Odbiornik odbiera energię o tej samej częstotliwości, częściowo bezpośrednio z nadajnika a częściowo odbitą od ścian pomieszczenia. Gdy w pomieszczeniu znajdzie się intruz, który będzie się poruszać, część energii odbijać się będzie teraz od niego. W przypadku:
- przybliżania się obiektu częstotliwość odbieranego sygnału będzie większa (fala krótsza),
- oddalania się obiektu częstotliwość będzie mniejsza (fala dłuższa).
Jest to zjawisko Dopplera, a różnica częstotliwości - to częstotliwość dopplerowska. Zmiana częstotliwości jest tym, czym odróżnia się sygnał odbity od poruszającego się intruza. Częstotliwość fali odbitej jest elektronicznie porównywalna ze stałą częstotliwością nadajnika, a zarejestrowana różnica częstotliwości jest wykorzystywana jako kryterium alarmu. Im wyższa częstotliwość - tym wyższe tłumienie ośrodka. Przy odległościach, z jakimi mamy do czynienia w technice alarmowej, tłumienie fal elektromagnetycznych w powietrzu jest minimalne i może być pominięte.
Jeśli w pomieszczeniu, w którym zamontowano czujkę ultradźwiękową pojawi się prąd powietrza, fala w kierunku "z prądem" poruszać się będzie szybciej, "pod prąd" - wolniej. Całkowity czas wędrówki fali będzie taki, jak przy nieruchomym powietrzu. Odbiornik nie wywoła, więc fałszywego alarmu spowodowanego ruchem powietrza.
Czułość czujki jest największa dla ruchu poosiowego - a jeśli tak, to czujkę należy umieścić w kierunku spodziewanego ruchu intruza: naprzeciw drzwi lub okna i jak najbliżej chronionego obiektu. Jeśli intruz zachowa się nietypowo: będzie poruszał się w poprzek - tzn. po okręgu - stale w jednakowej odległości - czujnik może nie zadziałać.
Czujki ultradźwiękowe przeznaczone są jedynie do zastosowań wewnątrz chronionych obiektów. Idealne dla nich są małe pomieszczenia. Dobrym rozwiązaniem jest stosowanie ich do wczesnego wykrywania. Promieniowanie ultradźwiękowe nie przenika przez szkło. Stąd też ruch za oknem nie wywoła fałszywego alarmu.

CZUJKI MIKROFALOWE RUCHU. (MW MICRO WAVE)

W czujkach mikrofalowych ruchu wykorzystano (podobnie jak w czujkach ultradźwiękowych) efekt Dopplera do wykrywania poruszających się obiektów. Mikrofale mają znacznie większą częstotliwość niż ultradźwięki i rozchodzą się ze znacznie większą prędkością, ale charakteryzują się porównywalną długością fali. Zasadnicza różnica między mikrofalami a ultradźwiękami to oddziaływanie fal z powietrzem. Mikrofale przenikają powietrze i próżnię. Nie ma więc tłumienia atmosfery. Mikrofale jako fale elektromagnetyczne przenikają w mniejszym bądź większym stopniu każdy niemetaliczny materiał, ultradźwięki jako fale akustyczne są zatrzymywanie praktycznie przez każdą przeszkodę, a przy wyższych częstotliwościach widoczny jest wyraźnie efekt tłumienia atmosfery.
W czujce obok siebie umieszczony jest nadajnik i odbiornik. Nadajnik emituje fale o określonej częstotliwości, odbiornik odbiera falę odbitą od ścian, podłogi, sufitu. Jeżeli w pomieszczeniu nie ma poruszającego się obiektu, częstotliwość fali odbitej jest identyczna jak częstotliwość fali emitowanej przez nadajnik. Natomiast, gdy w pomieszczeniu znajdzie się poruszający obiekt, nastąpi wcześniejsze odbicie części energii fali i w efekcie odbiornik zarejestruje wzrost częstotliwości fali. Sektory wykrywania czujki mikrofalowej przedstawiono poniżej przy opisie czujek zespolonych. Czujki mikrofalowe wykrywają najlepiej ruch w kierunku do i od czujki

CZUJKI WIBRACYJNE.

Najczęstszym sposobem dostania się do chronionego pomieszczenia jest sforsowanie drzwi, okna, kraty lub ściany. W tym celu przestępcy używają wszelkich dostępnych narzędzi, jak np. piła, łom, wiertarka. Próba forsowania zamków lub okien czy też próba przebicia się przez ścianę, spowoduje powstanie drgań wysokiej częstotliwości. Drgania te powodują przemieszczanie się materiału, do którego przymocowany jest czujnik inercyjny. Jeśli przyspieszenie drgającego materiału osiągnie wartość 9,81m/s2 - czujnik zadziała, wysyłając sygnał elektryczny do centrali alarmowej. Jedynie drgania w określonym zakresie częstotliwości (10Hz - 5000Hz) i przyspieszeniu równym przyspieszeniu ziemskiemu będą identyfikowane przez czujkę inercyjną, jako kryterium alarmu. Jest, to więc czujka wczesnego ostrzegania. Umożliwia wykrycie intruza, zanim ten dokona nieodwracalnych zmian w systemie i chronionym obiekcie. Jest to również znakomity element ochrony obwodowej zapewnia, bowiem ochronę obiektu, w którym przebywają osoby uprawnione.
Czujniki inercyjne mogą być mocowane do dowolnego podłoża. Im większa jest gęstość tego materiału, tym większa jest jego zdolność do przenoszenia drgań wysokiej częstotliwości. Przy zabezpieczaniu podłoża wykonanego z materiału o małej gęstości należy pamiętać o rozmieszczaniu czujników blisko siebie, bądź zwiększyć ich czułość zadziałania przez zastosowanie wspólnej obudowy metalowej dla kilku czujników.
Wszelkie drgania pochodzące od naturalnych zjawisk (deszcz, wiatr, przejeżdżający samochód, przelatujący samolot, czy też sygnał dźwiękowy przejeżdżającej karetki) mają częstotliwość zbyt niską lub zbyt wysoką - nie są wykrywane przez czujnik inercyjny jako kryterium alarmu.

CZUJKI STŁUCZENIA SZKŁA.

Czujki stłuczenia szkła są czujkami mikrofonowymi. W wyniku zastosowania wielostopniowych wzmacniaczy selektywnych oraz obróbki mikroprocesorowej, czujki te są szczególnie czułe na brzęk tłuczonego szkła, nie reagują natomiast na inne hałasy zewnętrzne. Czujki te reagują na sygnały o wysokich częstotliwościach (pękanie szkła - częstotliwość powyżej 100Hz) oraz na sygnały w paśmie akustycznym (uderzenia podczas tłuczenia - częstotliwość od 6 do 30kHz). Czujki stłuczeniowe nie powinny reagować na przykład na dźwięki związane z trzaskaniem drzwiami, dzwonienie kluczy itp. Ponadto czujki te są odporne na wstrząsy sejsmiczne.
Niektóre typy czujek oprócz kryterium stłuczenia szkła uwzględniają jeszcze kryterium fali uderzeniowej (małe częstotliwości). Zastosowanie takiej technologii zapewnia dobrą skuteczność i minimalizuje fałszywe alarmy w przypadkach gdy w chronionych pomieszczeniach mogą być przenoszone dźwięki dzwonka, telefonu, ruchliwych ulic, syren oraz muzyki.

CZUJKI MAGNETYCZNE

Czujki magnetyczne stykowe składają się z dwóch elementów. Pierwszy zawiera magnes drugi kontaktron. W wyniku oddalenia magnesu od kontaktronu następuje zwarcie lub rozwarcie styku kontaktronu.
Czujki magnetyczne stykowe służą do ochrony okien i drzwi.

CZUJKI DUALNE.

Czujka dualna, to czujka wykorzystująca dwa różne rodzaje detekcji, np. PIR i MW (pasywna czujka podczerwieni i czujnik mikrofalowy), PIR i US. (pasywna czujka podczerwieni i czujnik ultradźwiękowy) Najczęściej logika czujki dualnej jest tak skonstruowana, ze jeżeli jeden detektor wykryje intruza, wówczas czujka oczekuje przez pewien czas na potwierdzenie tego faktu przez drugi detektor. Wyjścia detektorów łączone są z reguły jako układ logiczny "AND". Układ AND wygeneruje sygnał alarmu, gdy intruz zostanie wykryty przez obie czujki. Czasami występują także czujki z układem logicznym typu "OR" Alarm jest wyzwalany w przypadku wygenerowania sygnału alarmu przez jedną z czujek. Czujki dualne charakteryzują się większą skutecznością detekcji oraz większą odpornością na alarmy fałszywe. Uzasadnić można to na przykładzie czujki dualnej PIR+MW. Pasywna czujka podczerwieni ma największą czułość w kierunku prostopadłym do osi wiązki, z kolei czujka mikrofalowa jest najbardziej czuła na ruch wzdłuż osi emitowanego promieniowania. Taka kombinacja urządzeń powoduje zwiększenie czułości czujki a prawdopodobieństwo wygenerowania fałszywego alarmu zostaje znacznie zredukowane.